Het Begin

 

Als jongentje van 7 jaar (1958) kreeg ik van mijn vader mijn eerste camera: model Isola 1. Een camera met 1 sluitertijd M = Manual plus B = Bulp en een belichtingsspeelruimte van alleen maar kiezen tussen een wolkje en een zonnetje. Je kon er een film in stoppen van het formaat 6×6 cm zowel kleur als zwart-wit 12 opnamens. Toen ging ik als jochie aan ’t fotograferen. Binnen. Op straat. In het bos. Aan het strand. Op de hei. In het weiland. Maakte foto’s van mijn vader – moeder – broertjes en zusjes. Als ik naar het strand of de hei wilde ging mijn vader meestal mee en gaf mij dan af en toe wat aanwijzingen. Wanneer het filmpje dan vol was bracht mijn vader het fototoestel met daarin de film naar een beroepsfotograaf en liet de film ontwikkelen en de foto’s afdrukken. Je begrijpt daar kwam in het begin niet veel van terecht. De fotograaf gaf mijn vader dan aanwijzingen en als mijn vader deze aan mij had doorgegeven gingen we samen weer op pad om het beter te doen. En na een paar jaar flink geoefend te hebben begonnen de foto’s er al een stuk beter uit te zien ” oefening baart kunst “. De werking van de camera het model Isola 1 begon ik steeds beter te begrijpen en na verloop van tijd toen ik een jaar of 8-10 was maakte ik technisch gezien al redelijk goede foto’s. Dus de aanwijzingen van de fotograaf begonnen in de praktijk z’n vruchten af te werpen. Al fotograferend wilde ik zo eerlijk mogelijk getuigenis afleggen van het leven dat zich afspeelde om mij heen. Met eerlijk bedoel ik dat ik de aangetroffen situatie ongerept wilde laten. En wil laten. Ik begon me meer en meer voor bepaalde dingen te interesseren. Gebiologeerd worden door een onderwerp en het ook fotograferen staat gelijk met een psycho analytische bekentenis. Er is geen sprake van goede of slechte smaak. Evemin van esthetica. De druk op de knop van de ontspanner is een automatische reactie op een appèl van het onderbewuste. Dit heeft te maken met het ‘zien’ met het geven van een nieuwe betekenis aan de dingen. Het is èèn van de belangrijkste vormen waarin de fotografische visie van de 20e eeuw naar voren treedt. Toen ik 14 a 15 jaar oud was kocht ik (van mijn zakgeld) al gauw een camera met meer mogelijkheden. Dus meer speelruimte met betrekking tot de belichtingsmogelijkheden. Dat gaf me meer vrijheid tot het te fotograferen onderwerp.

Alle rechten voorbehouden ©